| Trashëgimia
shkollore
Fillimi i vitit 1945 Preshevën dhe fshatrat e saj i gjeti
pa okupatorët e jashtëm, ekonomikisht krejtësishtë
të shkatrruar, në pikëpamje intelektuale pa asnjë
të shkolluar në gjuhën amtare shqipe në vendlindje,
pa objekte shkollore dhe pa punëtorë arsimorë me
mësim në gjuhën shqipe.
Ajo me të cilën dispononim ishin disa ndërtesa
të mejtepeve të xhamive, shumë pak objekte shkollore
ku mësimi ishte zhvilluar në gjuhën serbe e ku
ishin përfshirë rreth 150 nxënës shqiptarë.
Kishim shumë pak të arsimuar që dinin të lexonin
dhe të shkruanin me alfabetin arab ose cirilik, të mësuar
nga hoxhallarët ose “dallaskët”.
Mësimi nëpër mejtepe në gjuhen arabe, me
alfabetin arab dhe me ato pak shkolla në gjuhën serbe,
me alfabetin cirilik, kishin për qëllim afirmimin e
këtyre gjuheve dhe alfabeteve në dëm të gjuhes
shqipe dhe të kombit shqiptar. U kujtohen vijuesve të
këtyre shkollave porositë e mësimdhënësve
të tyre se “Nuk guxojnë të flasin në
gjuhën shqipe, madje as në rrugë as në shtëpi”.
|
