20. Lufta psikologjike

    Qeveria jugosllave filloi ta kupton se çështja e refugjatëve u shëndrua në një bumerang për shkak të përshtypjes së madhe, që e shkaktuan apo “prodhuan” raportimet/reportazhet e ndryshme televizive të realizuara nëpër kampet në Shqipëri dhe në Maqedoni. Me 7.prill 1999 qeveria jugosllave solli vendimin për mbylljen e kufirit me dyja shtetet duke i detyruar të ikurit të kërkojnë vendstrehim afër pikave kufitare. Disa prej tyre qenë të detyruar të kthehen në Kosovë, kjo në mesin e vëzhguesve perendimor shkaktoi një farë dyshimi, se njësitë policore dhe ushtarake sërbe, do ti përdorin si murr i gjallë tek “kazermat ushtarake sërbe” si dhe objektet tjera.231 Telashe të ngjajshme u paraqitën edhe me afër 30.000 njerëz, që u humbën prej Maqedonisë, kjo i shtoi thash e thënat se Beogradi dhe Shkupi qenë marrur vesh në dëm të refugjatëve kosovar. Të gjithë këtë propagandistët e Natos e patën shfrytëzuar, sepse këto qenë në dobi të  tezës së tyre, se intervenimi ushtarak ka një karakter krejtësisht humanitar. Që tek vetëdija e shiquesëve ta forcojnë këtë bindje, mobilizuan një numër të duhur të psikologëve dhe manipulatorëve të opinionit publik, që i mblodhën në Bruksel prej Uashingtonit, Londrës, Parisit dhe Romës. Në kryeqytetin belg në javën e parë të bombardimit organizuan një  Qendër operative mediale (Media Operation Center – MOC), që kishte për detyrë, që gazetarët ti informon në një mënyrë “të përgjegjëshme”. “Të vetmin konflikt që mundet humbur,” deklaroi Alistair Campbell, “Rasputini i Blerit”, i emëruar si një drejtor i kësaj qendre kryesore, “ qe konflikti për mendimet dhe zemrën. Pasojat dotë kishin qenë: mbarimi i bombardimit të Natos si dhe dështimi në luftë.”232 Me 7.prill ministri gjerman i mbrojtjes Rudolf Sharping deklaroi, se posedon me të dhënat, sipas të cilave regjimi i Beogradit që në vjeshtë 1998 planifikoi operacionin “PODKOV”, dëbimin masiv të Shqiptarëve prej Kosovës.233 Edhepse qysh prej tetorit 1998 për këtë pati informuar edhe CIA amerikane, për validitetin e informatës dyshonin shumë vëzhgues, duke filluar me Louis-ë Arbour, që nuk e zhvlerësoi argumentin e duhur: Sërbët – ushtria, policia dhe njësitë paramilitare – e shfrytëzuan rastin, që ua ofruan sulmet ajrore dhe inicuan njëherit një pastrim sistematik etnik, duke mos u mbështetur në reagimet e rretheve të veta ushtarake dhe të shërbimeve sekrete. Siç rrjedh prej raportit të Stejt Departmentit amerikan, gjatë pastrimit  qenë grabitur dhe djegur ma shumë se 300 shtëpi, në bazë të listave proskriptive të përgaditura më parë qenë likuiduar shumë intelektualë, me qëllim të bashtadisjes së elitës shqiptare në Kosovë.234

    Tendencat sërbe për përdorimin e refugjatëve si armë, duke shkaktuar në mbarë regjionin kaos si dhe futja e shteteve fqinje në spiralën e dhunës, krerëve të Natos ua diktoi, që ti shpeshtojnë dhe risin aktivitetet e tyre. Në fazën e parë dhe të dytë sulmet ajrore i kufizuan vetëm në objektet ushtarake me qëllim, që ushtrisë jugosllave ti shkaktonin dëme të kufizuara; tani filluan ti sulmonin edhe caqet civile si dhe infrastrukturën, duke përfshirë edhe urat dhe rafineritë, duke penguar furnizimin e ushtrisë qeverisë dhe popullatës duke i treguar, se është rrezikuar e ardhëmja e shtetit.235 Me 1.prill 1999 në afërsi të Novi Sadit e shkatruan urën mbi Danub me qëllim  që ta ndajnë pjesën qendrore të Sërbisë prej Vojvodinës së pasur, me 3.prill e bombarduan edhe pallatin e ministrisë së punëve të brendshme në Beograd. Vendimi për sulmin e zemrës së qytetit e patën firmosur Solana dhe Naumann-i të bindur, se Këshilli i Aleancës Atlantiko Veriore do ti kundërvihej kësaj, nëse do të kërkonte për pajtim. Presidenti Chirac kishte pasur një sulm të hidhët porsa e kishin informuar për këtë, kjo assesi nuk e pengoi aktivitetin e mëtejshëm të Natos për sulmet që vazhduan në ditët tjera, për ndërprerjen e tyre, le të përmendim ndërtesat tjera qeveritare si dhe gjeneralshtabin e ushtrisë jugosllave (atë të forcave ajrore). Paralelisht me këtë fazë të rre të konfliktit Natoja i shpalli kushtet, që duhej pranuar Millosheviqi, nëse duhej ndërprerë bombardimin.  Në to qe shkruar, se çështjen kosovare duhet zgjedhur në mënyrë paqësore duke i garantuar provincës autonomi, ku nuk kishte asnjë fjalë për pajtimin e Beogradit për instalimin e njësive ndërkombëtare në Kosovë apo më gjërrë në teritorin sërb. Përderisa bisedat në Rambuje parashikonin, se në Kosovë përafërsisht do të mbeten afër 5.000 ushtarë sërbë si dhe policë, tani prej Millosheviqit kërkonin, që ti largon të gjitha njësitë e veta dhe të ngrenë dorrë prej kontrollit simbolik prej Kosovës.236

    Njëherit filluan të zgjërohen “faktet e gjalla” për krimet që i patën kryer Sërbët. Me 3.prill 1999 BBC e mbarti kasetën që në fshehtësi e pati inçizuar një dëshimtar ku shihej krimi i bërrë ndaj Kosovarëve. Me 8.prill ministri gjerman i mbrojtjes deklaroi, se posedon me faktet e reja për varret masive në Kosovë; tri ditë më vonë përfaqësuesi i Natos për shtyp i publikoi fotografitë e varreve të freskta në afërsi të Orahovecit, që vërtetonin për vrasjet masive. Në një atmosferë të këtillë tingëllonin në një shprazëtirë thirrjet e ministrit të jashtëm  italian Dinit, që nën presionin e opinionit publik vendas propozoi ndërprejejn e bombardimeve. Pak para Natës së madhe, që atë vit qe me 4.prill, vetë e përkrahu ftesën e papës, që Natoja ti ndërpresë sulmet gjatë festave. Edhepse ishte i afërt qëndrimi i Dinit, Joschk-a Fischeri iu përgjigj: “Çfarë i krishterë është ai, që ndalet, që tu lejon të krishterëve tjerë ti vrasin muslimanët?”237 Vlerat etike të kampanjës i apti theksuar dhe promovuar  edhe vetë sekretari gjeneral i Natos, i cili me 7.prill theksoi, se në Kosovë me padyshim është duke ndodhur gjenocidi, njëherit nënvizoi, se është në zhvillimin e sipërm norma e rre ndërkombëtare për dhunën kundër pakicave. Që sjell në pyetje sovranitetin e shteteve: asnjëra qeveri nuk ka të drejtë, që të fshehet pas saj duke i shkelur të drejtat themelore të njeriut.238