Pamje Provokuese

Nga: Fatmir Arifi

Realiteti i krijuar në Kosovën lindore vërtet nuk është aspak i nder. Aq më keq ku ky realitet nga strukturat politike të caktuara po materializohet jo për të avancuar kërkesat e shqiptarëve por për interesa individuale e klanore. Prandaj, që në pamje të parë ajo çfarë mundë të vërehet në Kosovën Lindore është krijimi i përshtypjes provokuese.

Nga ana tjetër, shumë struktura politike dhe institucionale, si në Kosovë dhe në Shqipëri, duke pretenduar që motivimi i pjesëmarrjes së shqiptarëve të Kosovës Lindore në zgjedhjet parlamentare të Serbisë, është një “akt demokratik dhe integrues”, është dëshmi se brenda për brenda elitës politike mbarëshqiptare dominon një frymë dezintegruese me një papërgjegjësi absolute në raport me pjesën e okupuar të atij rajoni.

Duke u nisur nga ky fakt, asnjëherë që prej fundit të luftës, nuk kemi pasur një humbje të kuptimit të politikës si tani. Kjo ndodhë si pasoj nga se pikërisht kjo elitë politike si në Shqipëri, Kosovë, Maqedoni, Kosovë Lindore, Mal të ZI, nuk kanë as ide dhe as kapacitete të mjaftueshme për tu përballur me sfida të këtij procesi, nga i cili për shoqërinë shqiptare në këtë fazë mundë të konsiderohet si çështja më vitale e interesit të saj.

Por çfarë mbetet nga kjo politikë e cila e ka humbur kuptimin e saj ?

Ajo çfarë mbetet është të “vazhdohet kështu”, si p.sh. Shqiptarët të mbesin të dezintegruar brenda vetës së tyre, shqiptarët të mbesin të kornizuar në veprimet e tyre të drejta, shqiptarët të mbesin të copëtuar në pesë shtete të ndryshme.

Pra kjo është e turpshme.  Kjo strategji e ashtuquajtur,  “të vazhdohet kështu” e cila po i servohet opinionit, por vetëm me një fjalor të mbipërpunuar, por gjithsesi me më pak optimizëm për shqiptarët, po i hap shtigje të përshtatshme politikës gjenocidale serbe që në kurriz të viseve shqiptare të aplikoj doktrinat e saj për krijimin e Serbisë së Madhe.

Pikërisht, si për ironi, në këtë fjalor politik të mbipërpunuar bën pjesë edhe “ndryshimi i prirjes”, i shpallur në mënyrë të përsëritur, por në fakt sapo ekziston shpresa se një prirje drejtë krijimit të kushteve të favorshme po shkohet, gjithçka merr fund përnjëherë.

Mirëpo  aty ku fjalët kanë ende kuptim, “ndryshimi i prirjes” nënkupton se gjendja do të vazhdoj të jetë e pandryshueshme edhe për një kohë të gjatë. Këtë nuk e besojnë as vetë ata që flasin për të.

Shqiptarët si tersi në radhë të parë, duhet të synojnë në krijimin e strategjisë së integrimit kombëtare si opsion të hapjes së rrugëve alternative, pastaj të krijimit të idesë së politikës mbikombetare.

Në mungesë të krijimit të kësaj filozofie politike shumë gjera janë duke devijuar nga normat fondamentale, por, kjo nuk çon automatikisht në kolaps të zhvillimit të idesë, por humbja e kuptimit të kësaj politike aktuale që po zhvillohet në raport me shqiptarët , po e shkatërron thelbin.

Për të mos ardhur deri në këtë pikë, të shkatërrimit të thelbit, është e domosdoshme që institucionet ndërkombëtare dhe qendrat e saj të vendosjes duhet që domosdoshmërishtë që popullsisë shqiptare ti njihet e drejta për vetëvendosje, si një e drejtë legjitime e pakontestueshme, sepse në të kundërtën mundë të konsiderojmë që demokracia ka hequr dorë nga vetvetja, ka eliminuar vetveten duke e eliminuar kështu praktikat demokratike në bazë të vetëvendosjes.

Nëse të drejtat për vetëvendosje në politikë kanë të bëjë me atë se si shoqëritë duan të jetojnë, atëherë kjo normë duhet të aplikohet edhe në shoqërinë shqiptare. Por nëse kjo formë përdoret në të kundërtën, atëherë parimisht mundë të konsiderojmë si fillim i fundit të politikës dhe shkuarje drejtë një fatalizmi i cili në thelb degjeneron konceptin e parimeve të të drejtës ndërkombëtare.

Është e qartë që kur diçka nuk funksionon ngrihet në nivelin e një synimi politik, dhe në këtë kontekst, tentimi për ti motivuar shqiptarët të viseve të Preshevës, Bujanocit dhe Medvegjës, nga disa organizma ndërkombëtarë dhe vendor, i prezantuar si synim politik në pjesëmarrjen e zgjedhjeve Parlamentare të Serbisë, i cili shtet tani më botërisht njihet si një shtet që nuk mundë të lirohet nga doktrinat totalitare, kjo mundë të përshkruhet edhe si utopi e mjerë, sepse aspirata e asaj popullsie nuk koincidon me këtë synim politik që po i prezantohet nga të ashtuquajtur integrist dhe kozmopolit politik.

Popullsia shqiptare në Kosovës Lindore po tregon pjekuri politike duke bojkotuar zgjedhjet e një shteti ku kushtetutshmëria e saj përmban akte diskriminuese kundrejt shqiptarëve në tersi, ndaj dhe bojkoti është një akt demokratik me ç’rast duhet të kuptohet si mesazh për faktori ndërkombëtarë dhe vendor për të reflektuar në raport me atë popullsi që mbahet e shtypur padrejtësisht.

Demokraci është ta bojkotosh një shtet jo demokratik,
demokraci është ta bojkotosh një shtet gjenocidal, demokraci është ta bojkotosh një shtet totalitar, demokraci është të mos jesh pjesë e këtij shteti.

Nëse këto parime ndihet i detyruar dikush ti kundërshtoj atëherë gjithsesi këto struktura mundë të jenë mbeturina të politikes.

Autori është zv. drejtor i OJQ-së për Hulumtimin dhe Ndriçimin e Historisë së Anatemuar,