Qe pse nuk festova

Petrit Bajraktari

Për gati një shekull populli shqiptar i Kosovës luftoj pandërprerë për liri, pavarësi, vetëvendosje e demokraci. Pati luftra, protesta, demonstrata të shumta, u sakrifikua dhe u derdh aq shum gjak vetëm e vetëm që një herë e përgjithmonë të jemi të lirë, të pavarur dhe të jemi të barabartë me popujt tjerë të botës. Nën flamurin kuq e zi dhe me shqiponjën dykrenare, për qështjen kombëtare ranë shumë heronjë e patriot nga të gjitha viset shqiptare si: Ismail Qemaili, Bajram Curri, Isa Boletini, Hasan Prishtina, Shaban Poluzha, Azem Bejta e Shote Galica. Burgjet e ish Jugosllavisë gjatë gjithë shekullit njëzet ishin përplot me veprimtarë e patriot shqiptarë vetëm pse kërkonin liri e çlirim. Ndër ta sigurisht se vlen të përmendët simboli i rezistencës sonë kombëtare dhe legjenda e gjallë Adem Demaqi. 

Së fundi duke mos u pajtuar që edhe më tej të qëndrojm nën qizmen e okupatorit serb, dhe duke ditur që me politikë, dhe më durim të pafund nuk po shihej gjëkundi liria, u desh mobilizimi, dhe organizimi gjithëpopullorë. Fillimisht nuk duhet harruar protestat studentore të vitit 1997 dhe 1998, të cilat udhëhiqëshin atëbotë nga Muhamet Mavraj, Albin Kurti, Driton Lajqi, Bujar Dugolli e shum të tjerë. Natyrisht ato protesta e thyen atë heshtjen që mbretëronte në popull, dhe treguan që kështu më nuk durohet. Këto protesta ua  kthyen dinjitetin qytetarëve të Kosovës, duke i paraprirë kështu luftës se Ushtirisë Çlirimtare të Kosovës.  

Nga gjiri i popullit lindi  UÇK- ja  e prirë nga Komandanti Legjendar Adem Jashari. Kjo ushtri e lavdishme udhëhoqi popullin në luftë kundër pushtimit serb të Kosovës, dhe natyrisht qëllimi ishte edhe bashkimi me Shqipërinë dhe të gjitha trojet shqiptare që padrejtësisht na kishin ndarë, qe nga viti 1912 e këndej.

Po çfarë ndodhi  pas kësaj lufte, të cilën ndoshta nuk do të guxonim ta quanim edhe si lufta e fundit, përshkak se me këto politika që kanë zgjedhur politikanët, po shkojmë drejtë zhdukjes se të qenurit Shqiptarë. Politikanët po e bëjnë këtë por populli nuk do e pranoj asnjëherë një gjë të tillë. Me këto pilitika Kosova po shndrrohet në vatër krize të përhershme dhe arenë e luftërave të ardhëshme.

Ndodhi për fatin tonë më të keq, që të paktën nuk arritëm të jemi një Kosovë e pavarur, dhe të linim mundësin dhe rrugën e hapur drejtë Bashkimit Kombëtarë. Pra me një emër të vetëm Shqipëri. S’ka dyshim që këtë e duan të gjithë shqiptarët sepse na ndan e na coptuan padrejtësisht me dhunë e pushtim të egër dhe e drejta për tu bashkuar është e drejtë e natyrshme.  

Pra, UÇK-ja e vazhdoj rrugëtimin drejt lirisë,  por fatkeqësisht caku nuk u arrit, dhe prap ne u dashtë të presim gati dhjetë vite, e në fundë të mos marrim, dhe fitojm asgjë nga ajo që meritojm.

Dhe pikërisht më 17 shkurt të këtij viti, institucionet e përkohshme vetëqeverisëse të Kosovës (IPVQ), që ishin krijuar nga misioni sundues dhe antidemokratik i UNMIK-ut, me një seancë të jashtëzakonshme, e quajtën  vendin “Shtet të Pavarur dhe Demokratik” nëpërmjet të një shpalljeje të rrejshme dhe jo të vërtetë. E rrejshme sepse nuk i parapriu, ashtu si do të duhej të ishte, referendumi popullor. Dhe jo e vertetë sepse nuk u shpall një pavarësi e mirëfilltë në kuptimin e plotë të fjalës. E shpallën atë të cilën politikanët e mjerë, kohëve të fundit patën filluar ta quanin pavarësi, pra e shpallën pakon e Ahtisarit dhe e servuan për popullin si pavarësi. Megjithatë shumë qytetarë e morën këtë shpallje si të vertetë, si pasoj e asaj lodhjes së qëllimshme nga ana e UNMIK-ut, dhe kinse institucioneve vendore, që i kishin bërë gjatë këtyre viteve të pasluftës në aspektin ekonomiko-social, dhe psikik. Dita e 17 shkurtit ishte një keqkuptim i madh, prandaj u festua. Por pati edhe shumë të tjerë që nuk festuan, në mesin e të cilëve isha edhe une. U mundova të gjej arsye për të festuar, por më besoni që nuk kishte. Po të festoja do të isha në kundërshtim me betimin e ushtarit të UÇK-së, të cilin e kisha dhënë para flamurit kombëtarë me inkuadrimin tim në atë ushtri të lavdishme, dhe gjithëçka që thuhej në betim bie ndesh me atë shpalljen që u bë më 17 shkurt.

Një veprim që për shumë kënd ishte i papranushëm, dhe të paktën për mua edhe neveritëse, ishte ideja shumë e pavend e dy tre personave të cilët kishin vendosur që të bënin një poster me foton e Komandantit Legjendar të UÇK-së  Adem Jasharit, dhe duke shkruar në të, BAC, U KRY! 

Nuk e di nëse këtë e kanë bërë nga deshira  për tu kryer, apo thjesht nga mos dija e tyre se si, dhe çka po kryhet. Sido që të jetë ata në këtë mënyrë iu drejtuan komandantit, për ti treguar që zgjidhja për Kosovën erdhi, ama i mbetën borgj, sepse nuk i treguan si u kry. Në pika të shkurtëra do të mundohem të sqaroj pse unë mendoj që nuk është kryer.

Nuk u kry sepse IPVQ-të negociuan dhe bënë koncesione me Serbinë, pa e pyetur fare popullin dhe në kurriz të tij. Kësisoj pakoja e Ahtisarit u bë kurorë e negociatave e me vonë edhe e Kosovës. Sigurisht kurorë e shëmtuar. E shëmtuar sepse ajo privon pavarësin, mundëson ndarjen, tjetërson kulturën dhe simbolet tona. Perveq kësaj është iracionale të  themi se është kryer, ngase me dhjetra  mijëra luftetarë të UÇK-së luftuan dhe derdhën gjakun  për një Kosovë të pavarur dhe sovrane, e jo për një Kosovë Ahtisariane. Dhe tash shumë prej atyre luftëtarëve mbahen burgjeve për motive politike. Ata të cilët vërtet ishin luftëtar me zemër e me shpirt, e jo për interesa të mëvonshme përsonale siç bën disa bashkëluftëtar të tyre, nuk do të pajtoheshin më këtë status që tashmë është legalizuar. Ama duhët të punojmë që ky status të mos mbetët i tillë.

Sllogani BAC, U KRY do të kishte kuptim atëherë dhe vetëm atëherë kur populli konsumon të drejtën e vetëvendosjes nëpërmjet një referendumi, kësisoj populli zgjedh statusin politik, strukturën e brendshme dhe formën e qeverisjes. Kështu do të duhej të ishte mëse i nevojshem mobilizimi, dhe organizimi mbarë popullor, që ti kryejm punët ne sot dhe vetëm sot, për të mos na mallkuar gjeneratat e ardhshme.  

Autori është ish-ushtar i Ushtris Qlirimtare të Kosovës