KUR SHUHET NJË ZË E PREHET NJË JETË


Shpesh, kur buçiste ezani nga Atik xhamia apo ajo e emërtuar xhamia e Ibrahim Pashës, (në qendër të Preshevës) më rastiste të dëgjoja “ia tha hafëz Zihniu!..” dhe “...po zë të mirë që ka!..” ose “...po e vajton bre!...” etj..
Zëri melankolik në të kënduarit e ezanit dhe të Kuranit, i Hafëz Zihni ef. Ahmedit, nuk do të dëgjohet më, dhe atë vështirë që do të mund ta zëvendësojë një zë tjetër.
I kishte hije ihrami dhe shalli i hoxhës. I ka hije edhe vdekja.

Shkruan: Ferid Selimi

E premte 28 gusht 2009

Në popull thuhet: Kur bie një gjeth peme – shuhet një jetë njeriu! E gjethet bien... jetë njerëzish shuhen!.. dhe jeta vazhdon!..
Fjala mori dhenë. Ndërroi jetë imam Hafëz, Zihni ef. Ahmedi. U shua një jetë njeriu. Jetë e vepërmirit. Për të vazhduar jetën veprat e tij..
Ditë pikëllimi, por edhe madhështie.
Ditë pikëllimi - sepse nga kjo jetë u nda deri në ringjallje, imami i nderuar e hoxhë i respektuar i Komunës së Preshevës, Hafëz Zihniu. Kështu e thirnim të gjithë.
Ditë madhështie - sepse Hafëz Zihniu u nda nga kjo jetë mu në natën e xhumasë së dytë të muajit të shenjtë - Ramazan, dhe u nis për në botën e amshuar, mu në këtë ditë feste për muslimanët.
Xhumaja e dytë e muajit Ramazan. Ditë kjo e madhe për pjesëtarët e fesë islame. Ramazani, muaj i shenjtë, muaj i paqes, i ibadetit dhe i mëshirës.
Muslimanët që vdesin në natën e xhumasë, ose që varrosen në ditën e xhuma, sipas Kuranit, nuk do të merren në pyetje në ditën e gjykimit. Ata e kanë të hapur derën e xhenetit. E kur kësaj i shtohet edhe fakti që kjo ndodhi mu në muajin e shenjtë të Ramazanit, dhembja dhe pikëllimi për humbjen e të dashurit tonë, paksa zbutet.
Zemrat tona ushqehen me shpresën e takimit me të në lulishtet e xhenetit.
Sepse, Hafëz Zihniu, ishte dhe do të mbetet një ndër figurat më të ndritura që pati Presheva. Ndërrimi i jetës së tij mu në natën e xhumasë të muajit Ramazan është edhe një vulë që vulos këtë mendim.
Sëmundja qe e paskrupull. Por, Allahu i madhëruar i dha forcë dhe durim që t’i përballojë dhimbjet.
Ama, çdo fillim ka fundin e vet. Si çdo krijesë e Zotit që lind, zhvillohet e vdes, edhe imami i nderuar i xhamisë “Ibrahim Pasha” në Preshevë, Hafëz, Zihni ef. Ahmedi, përfundoi udhëtimin në këtë jetë të filluar këtu e shtatëdhjetë e gjashtë vjet më parë, për të nisur udhëtimin e rëndësishëm të jetës së amshueshme.
Për tërë kohën sa jetoi qe në shërbim të fesë islame. Jo vetëm që kreu punën e imamit të xhamisë, por qe edhe mësues i edukatës fetare.
Mësoi shumë gjenerata, të cilët tani më kanë kryer shkollat e mesme fetare si dhe Universitetet nëpër Botë.
Qe model për të gjithë pasuesit.
I qetë, i devotshëm dhe i sjellshëm me të gjithë.
Mbase këto vyrtyte i trashëgoi nga prindërit që po ashtu u ishin përkushtuar mësimeve dhe edukatës fetare, si dhe nga doajeni i njohur i trojeve të Anamoravës, Myderriz - Hafëz Nexhati ef. Ahmedi, prej të cilit i mori mësimet e para të fesë, hafëzllëkun, si dhe studimet e mëtutjeshme të jetës fetare.
Shpesh, kur buçiste ezani nga Atik xhamia apo ajo e emërtuar xhamia e Ibrahim Pashës, (në qendër të Preshevës) më rastiste të dëgjoja “ia tha hafëz Zihniu!..” dhe “po zë të mirë që ka!..” ose “po e vajton bre!...” etj. etj.
Zëri melankolik në të kënduarit e ezanit dhe të Kuranit, i Hafëz Zihni ef. Ahmedit, nuk do të dëgjohet më, dhe atë vështirë që do të mund ta zëvendësojë një zë tjetër.
I kishte hije ihrami dhe shalli i hoxhës. I ka hije edhe vdekja.
Jo vetëm familjes e xhematit të Xhamisë “Ibrahim Pasha”, por tërë rrethinës së Preshevës, do t’i mungojë ky imam i dalluar.
Rrugë e mbarë i qoftë hafëz efendiut e me lejen e Zotit, Fuqiplotit e Mëshiruesit, stacioni i tij i fundit le të jetë xheneti i merituar.